BEAUTY

Why I Wear Make Up

P1020383

Ik weet nog hoe ik vroeger op het bed van mijn moeder urenlang (of zo voelde het) kon staren naar hoe mijn moeder haar make-up aanbracht. Terwijl ze mij voor de televisie in haar kamer plaatste, gluurde ik stiekem naar haar make-uptafel. Zoveel verschillende producten, met zoveel precisie aangebracht. Mijn moeder was (en is!) prachtig, met of zonder make-up, maar gaf altijd de voorkeur aan dat laatste.

Vandaar ook dat ze een eigen beautysalon aan huis had. Ik kreeg de fles tussen haar behandelingen door en toen ik iets ouder was, mocht ik bij haar vaste klanten af en toe meekijken. Eelt verwijderen hoefde ik niet te zien, maar als ze bruidsmake-up ging aanbrengen, was ik niet weg te slaan. Vooral niet bij mijn moeders make-up-collectie in haar salon. Zoveel mooie kleuren! Het duurde niet lang tot ik mijn eigen make-up-pop had en mijn eigen creaties ging maken. De pop staat nog altijd boven in de kast naast al mijn andere oude speelgoed en is favoriet van mijn 2-jarige nichtje Kee.

Toen ik in groep 8 zat en de schoolfoto eraan zat te komen, besloot mijn moeder dat het tijd was om mij kennis te laten maken met make-up. Ze probeerde me te leren hoe ik een lijntje met kohl om mijn ogen zette, maar het voelde eerder alsof ze een naald in mijn oog stak. Ik liet haar voor de foto mijn make-up doen, maar zwoor het voor de rest compleet af. Wat een moeite en pijn voor zoiets onbenulligs, zeg. Maar toen kwam ik in de brugklas. De populaire meiden leken al jaren make-up te dragen. Hun mascara zag er in mijn ogen prachtig uit (ook al waren het waarschijnlijk spinnenpoten) en ik wilde het. Ik kocht voor het eerst mijn eigen make-up en ging toch weer met kohl-potlood en mascara in de weer. Het duurde even voordat ik het onder de knie had, maar ik was uiteindelijk best tevreden met hoe ik eruit zag.

P1020386

Totdat mijn acne begon. Eerst een puistje hier, toen een tweede puistje daar en voor ik het wist was mijn gezicht een groot gebergte. Ik schaamde me kapot en mijn moeder keek met zoveel medelij naar me dat ik me alleen maar slechter voelde. Ze gaf me mijn eerste concealers, een groene om roodheid weg te werken en een huidskleurige om het groene weer weg te halen. Het was niet dé oplossing (en ik denk dat die rare verschillende kleuren op mijn gezicht soms nog opvallender waren dan mijn huid zelf), maar het hielp.

Toen ik 15 was, waren de beautyblogs en YouTube-tutorials in opkomst. Opeens kon ik overal online advies vinden over welke foundation bij mijn huidstype paste, hoe ik oogschaduw aan moest brengen en waarom de ene mascara beter was dan de andere. Er ging een wereld voor me open. Maandelijks ging ik met een lijstje producten naar de Kruidvat om in te slaan. In de jaren die volgden, begon ik te experimenteren met make-up. De ene dag kwam ik met een roze ooglook op school, de andere dag met felle lippen en dan weer met een bruine smokey eye. Als ik naar een vrouw met prachtige make-up in een tijdschrift keek, was het niet meer iets magisch en onbereikbaars, maar dacht ik: ‘dat ga ik namaken’.

In mijn tienerjaren hechtte ik echt veel waarde aan make-up. Natuurlijk vond ik het een leuk experiment, een soort kunst, maar ik durfde ook niet meer zonder. Nu ik had gezien hoe mijn gezicht eruit kon zien, vond ik mijn eigen gezicht niet meer genoeg. Ik ging de deur niet uit zonder make-up. Ik durfde niet eens een pakketje aan te nemen zonder make-up.

P1020385

Inmiddels zie ik dat anders. Natuurlijk zou ik niet gauw een presentatie geven zonder make-up, maar even naar de supermarkt vind ik geen probleem. Mijn ouders, mijn vriend en vriendinnen zien me dagelijks zonder make-up en dan schaam ik me geen moment. Al moet ik wel eerlijk toegeven dat dat komt doordat mijn huid is verbeterd. Acne is gewoon echt heel naar en het kan je heel onzeker maken. Je gezicht is het eerste waar iemand naar kijkt en hoe vaak mijn vriend ook zei ‘oh, ik zag dat puistje niet eens hoor’, was ik ervan overtuigd dat hij nergens anders naar had kunnen kijken. Nu mijn acne grotendeels weg is, voel ik me zelfverzekerder in mijn eigen huid en ga ik ook vaker de straat op zonder foundation.

Experimenteren doe ik ook minder. Om eerlijk te zijn, draag ik elke dag dezelfde make-up look, omdat ik weet dat ik die producten fijn vind en die mijn kenmerken goed accentueren. Voor een feestje pak ik nog wel eens de nepwimpers of rode lipstick erbij, maar voor mij geen roze oogschaduw of paarse eyeliner meer. Wel kies ik ervoor om elke dag make-up te dragen, omdat het voor mij een fijn deel van mijn ochtendroutine is geworden. Even een momentje voor mezelf, een klein kunstwerkje creëren op mijn gezicht. Ik merk dat mijn uiterlijk en innerlijk altijd veel effect op elkaar hebben. Dus draag ik geen make-up, dan staat mijn gesteldheid ook nog een beetje in slaapstand. Heb ik een leuke outfit aan en make-up opgedaan, dan wil ik dingen gaan doen, productief zijn.

Ik denk dat make-up vele verschillende betekenissen voor verschillende personen kan hebben en dat het daarom ook zo controversieel kan zijn. Ik wil daarom graag wat vooroordelen uit de weg helpen:

  1. Make-up dragen betekent niet dat je iets te verbergen hebt of ergens onzeker over bent. Ik was inderdaad onzeker over mijn huid en daarom droeg ik foundation. Ik denk dat hier niets mis mee is, waarom zou je niet zoiets simpels doen als het ervoor zorgt dat je beter in je vel zit? Tegelijkertijd dragen veel vrouwen simpelweg make-up, omdat ze het mooi vinden of het een fijn onderdeel van hun routine vinden, of omdat ze graag experimenteren met make-up. Het is niet dat wanneer we make-up eraf halen, we dan veranderen in een grijs, zielig muisje.
  2. Vrouwen dragen make-up niet alleen voor mannen. Natuurlijk steken we extra veel moeite in ons uiterlijk als we een date hebben, maar mannen doen dat niet anders. Uiteindelijk gaat het nog altijd om onszelf, omdat wij ons mooi willen voelen, omdat wij het leuk vinden. Ik vind het verschrikkelijk als ik een foto online zie zoals ik hierboven heb genomen met de door een jongen geschreven tekst “That’s why you take her swimming on a first date.” Alsof we alleen make-up dragen om een man te misleiden! Laat ik je wat vertellen: als een man je niet meer hoeft, omdat je zonder make-up in zijn ogen niet knap genoeg bent, dan is hij je niet waard.
  3. Make-up is niet alleen voor vrouwen. Ook al heb ik het in de rest van dit artikel alleen gehad over vrouwen, make-up is voor iedereen. Waarom zouden mannen niet net zo goed een puistje met make-up mogen bedekken? Of eyeliner mogen dragen? En wat dacht je van travestieten die alles uit de kast trekken (vaak nog beter zijn in make-up dan de meeste vrouwen) om er een echte show van te maken? Fantastisch! You do you!
  4. Make-up is een kwestie van smaak. Tegen meiden die (veel) make-up dragen wordt wel eens gezegd: ‘Oh, je hebt helemaal geen make-up nodig hoor, je bent al prachtig!’ Die mensen snappen het punt denk ik niet helemaal. Het is natuurlijk lief bedoeld, maar de hoeveelheid make-up die je draagt is een kwestie van smaak, net zoals je kledingkeuze. Alsof je tegen iemand die een mooi jurkje heeft aangetrokken zou zeggen: ‘Oh dat heb je helemaal niet nodig hoor, we zien je mooie benen in een broek ook wel!’ Gek toch?

Uiteindelijk maakt het niet uit of je nu wel make-up draagt of niet, als je maar doet waar jij je goed bij voelt!

Wat vind jij van make-up?

x Kelly